بمان بهانه من

بمان بهانه من

 

 غم غروب نگاهت نشست بر روحم

 

بمان ستاره که بی تو بهار می میرد

 

میان دشت بنفشه کنار برکه عشق

 

برای شهر دلم انتظار می میرد

 

دلم به وسعت آلاله های غم سرخ ست

 

وجود آبی احساس پاک و بارانی

 

چگونه بی تو بمانم  بدان بهانه من

 

دلم هنوز به دست دل تو زندانی ست

 

بدان که قصه احساس نیلی سیت

 

بیا و قصه او دوباره باور کن

 

بجای هجرت و اندوه و بی قراری ودرد

 

بیا واز سر لطف تو فکر دیگر کن

 

پرنده از غم هجران تو چه باید کرد؟

 

دلم برای نگاهت بهانه میگیرد

 

دلم اگر بروی در خزان هجرانت

 

چو یک کبوتر بی آب و دانه میمیرد

 

اگر چه قدر نگاه تو را ندانستم

 

ولی همیشه به یادش شعر می خوانم

 

کنون اگر تو کنارم نمانی و بروی

 

میان هاله ایی از انتظار می مانم

 

به جای برگ گل یاس باغ دل سوگند

 

قسم به عاطفه یک نگاه در یایی

 

قسم به بارش شمع وجود یک انسان

 

قسم به شهر پر از ساکنان رویایی

 

قسم به واژه کمرنگ عشق در مهتاب

 

قسم به ترجمه نیلی شکیبایی

 

قسم به عاطفه نقره فام چشمانت

 

قسم به صحت مفهوم یک شکیبایی

 

بمان همیشه که بی تو شکوفه خواهد مرد

 

دگر میان گلستان گلی نخواهد ماند

 

بدون تو گل و گلدان غریب خواهد شد

 

دگر میان چمن بلبلی نخواهد ماند

 

شکسته میشود از دوریت بلور دلم

 

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

 

بدون تو دلم از تب همیشه خواهد سوخت

 

بدون خنده تو قلب غنچه ها تنهاست

 

مرور خاطره انتشار احساسات

 

دل مرا به تماشای عشق خواهد برد

 

بمان همیشه که بی تو ترانه بودن

 

میان قلب هزاران جوانه خواهد مرد

 

صدای نبض بنفشه  صدای خنده یاس

 

میان باغ نگاهت چو برکه ایی جاریست

 

بدان اگر بروی کار باغ چشمانم

 

همیشه شکوه و اشک و شکستن و زاریست

 

میان شبنم اشک بلوری از عشق است

 

به یاد جاده سر سبز شهر چشمانت

 

بمان همیشه دلم بی تو زرد خواهد شد

 

تمام هستی این دل فدای مژگانت

 

غم نبودن تو درکنار من سخت است

 

حضور آبیت اینجا چقدر زیبا بود

 

چگونه می شود اکنون غربت دو نگاه

 

بیا ببار و مرا خیس عطر باران کن

 

بدون یاد تو قلبم کویر خواهد شد

 

بمان همیشه که بی تو نسیم غمناک است

 

تمام کلبه چشمم تمام شهر دلم

 

ز قطره قطره باران اشک نمناک است

 

ز سقف نیلی چشمم چکیده قطره اشک

 

تو را قسم به شقایق بمان ستاره من

 

بچین ز باغ دلت دسته ایی گل پونه

 

بمان که نیست بجز این راه چاره من

 

بگو ستاره  کنارم همیشه خواهی ماند

 

بگو که قلب من از انتظار لبریز است

 

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

 

بیا که بی تو وجودم همیشه پاییز است

 

قسم به نغمه باران بمان بهانه من

 

بدون تو تابش آفتاب کم رنگ است

 

به هر کجا که روی هر زمان و هر لحظه

 

دلم همیشه برای نگاه تو دل تنگ است...

 

          

|+|

باورش كردم .......

باورش کردم و ندانستم تمام حرفهايش فريب است
لبخندهايش دروغ و بي احساس ،
ندانستم ويرانگري آمده ويرانم کند
ساحر است مي خواهد سحر سامانم کند
ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگي
براي اغفال من مي آيد از در دلبستگي
باورش کردم و حرفهايش را شنيدم
دلم که با دلش يکدل شد ، 
دل ساده ام که رام شد
ديگر دوست داشتني در کار نبود
ديگر دوستي منتظر شنيدن صداي من نبود
راست و دروغ به عشق من قسم خورد
چيزي نگفتم من هر چه به روزم آورد
حالا خوب مي فهمم معني حرفهايش را
فريبي بيش نبود
او که دم از غريبه بودن مي زد
با شهر خود چقدرآشنابود
او از عشق بي نصيب بود
او کارش فريب بود
او بازي مي خواست، بازيچه زياد داشت
يکي يکي مي شکست و کنار مي گذاشت
او هميشه فکر دلبري بود
چشمهاي شيطان همه جا دنبال پري بود
او به وفا و صداقت کرده بود پشت
او عاشقانش را پنهاني با محبت مي کشت.

 

 

|+|

ناگهان چقدر زود ديرمي شود

حرفهاي ما هنوز ناتمام ...

تا نگاه مي‌كني : 

وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي !
پيش از آن كه با خبر شوي !

لحظه عزيمت تو ناگزيز مي‌شود
آي ...
اي دريغ و حسرت هميشگي ! 
ناگهان
چقدر زود دير مي‌شود !

 

|+|

قول داده بودم به دلم
                    به جور فراموشت کنم
                                          آتیش بودی توی دلم 
                                                            یه جوری خاموشت کنم
                                                                                        می خواستم از دلم بری
                                                                                                              تو قلب یه عاشقتری
نه اینکه عاشق نبودم
                   تو لایق یه بهتری
                                         رسم زمونه این نبود
                                                          که عشق بره مثال دود
                                                                                        تو نازنین ترین گلی
                                                                                                                رفتن من بهانه بود
بهانه ای که خیلی شب
                     منو گذاشت میون تب
                                        یه حسی داشتم که میگفت
                                                                   فقط خدا رو بطلب
                                                                                        یه شب نشستم به دعا
                                                                                                                میون بغض و گریه ها
به موقع قنوت عشق
                    تو رو دادم دست خدا
                                      وقتی که از تمام ماه
                                                                 سهم نگاهم یه هاله بود
                                                                                          زندگی ساکت من
                                                                                                             پر از نشیب وچاله بود
                                                                                                              

باید می رفتم از دلت
                                   تو نیمه راه زندگی
                                                                   حرف تو روی چشم من
                                                                                                        هر چی بخوای بهم بگی 

 

|+|

.............

گفتم كه رفتنت يه روز قاب دلم رو مي شكنه

گفتي كه اين بخت تو بود تقدير تو شكستن

هر وقت كه بارون مي زنه تو رو كنارم  مي بينم

حس مي كنم پيش مني هنوز هم عاشق ترينم

گفتم بمون اون روز مي ياد

غصه هامون تموم مي شه

گفتي اگه با هام باشي لحظه هامون حروم مي شه

هر وقت كه بارون مي زنه تو رو كنارم  مي بينم

حس مي كنم پيش مني هنوز هم عاشق ترينم

وقتي رفت بي همگان مي ياد رو سرم

انگاري خراب شد و دلم شكست

ساز من زانوي غم بغل گرفت رفت و كس كرد گوشه اتاق نشست

هر وقت كه بارون مي زنه تو رو كنارم  مي بينم

حس مي كنم پيش مني هنوز هم عاشق ترينم

از وقتي رفتي هيچ كسي هم درد و هم رازم نشد

هيچكسي حتي يه دفعه همواسه سازم نشد

رفتي ولي بدون هنوز هم عاشق ترينم تا پاي جون

دل بهاريم عاشق چه تو بهار چه تو خزون

|+|

تصور کن

تصور کن ، اگه حتی تصور کردنش سخته  /  جهانی رو که هر انسانی، تو اون خوشبخته خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست  /  جواب هم صدایی ها ، پلیس ضد شورش نیست
نه بمب هسته ای داره، نه بمب افکن ، نه خمپاره  /  دیگه هیچ بچه ای پاشو، روی مین جا نمی ذاره
همه آزاده آزادن، همه بی درده بی دردن  /  تو روز نامه نمی خونیم ، نهنگا خودکشی کردن
جهانی رو تصور کن، بدون نفرت و باروت  /  بدون ظلم خود کامه ، بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصور کن ، پر از لبخند و آزادی  /  لبا لب از گل و بوسه ، پر از تکرار آبادی
تصور کن، اگه حتی تصور کردنش جرمه  /  اگه با بردن اسمش ، گلو پر میشه از سرمه
تصور کن ، جهانی رو که توش زندان یه افسانه اس  /  تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش بس
کسی آقای عالم نیست، برابر با هم اند مردم  /  دیگه سهم هر انسانه ، تن هر دونه ی گندم
بدون مرزو محدوده ، وطن یعنی همه دنیا  /  تصور کن، تو می تونی بشی تعبیر این رویا

 

|+|

خلوت

  آغاز می کنم روزی ديگر را

   در ميان لحظه های خوب زندگی

   گوش می دهم به ناقوس سيال عشق

    آنجا روح زيبای خيال چون کبوتری به خلوتم بال می گشايد

    دلم می خواهدتبسم را بدزدم از خورشيد

    وچون قطره ی شبنم بلغزم در ميان برگ

    می خواهم از اين دريچه ی باز

    پر بگشايم بسوی تو

    می خواهم با لطافت نسيم ٬بوزم در هوای تو

    پنهان شوم در شبنم عشق

    چون قطره رها شوم در دستهای تو

    تشنه صبحم با يک نسيم سرد

    تشنه طوفان عشق وحشی دريا

    می خزم در بستر رويای شب

    درانتظارموج بوسه های تو

    می روم به ساحلی دور.....

 

|+|

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی .
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش
آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی .
برایت همچنان آرزو دارم
دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دستکم یکی در میانشان
بی‌تردید مورد اعتمادت باشد.و چون زندگی بدین
گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غره نشوی.و نیز آرزومندم
مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا
نگه‌دارد.همچنین، برایت آرزومندم
صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند
چون این کارِ ساده‌ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران
ناپذیر می‌کنند
و با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران
نمونه شوی.و امیدوام اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان
یابند.امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره
گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.امیدوارم
که دانه‌ای هم بر خاک
بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود
دارد.بعلاوه، آرزومندم پول داشته
باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من
است »
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ
دیگری است!و در پایان، اگر مرد
باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو
بیاغازید.اگر همه‌ی این‌ها که گفتم
فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم

|+|

به نام او كه تو را آفريد تا آسمانم آبي بماند...

به نام او  كه تو را آفريد تا آسمانم آبي بماند... .

 

تو معناي تمام واژه هاي مني براي عاشقانه هايم به دنبال واژه مي

 

 گردم... تو بازهم در من ظهور مي كني...تو باز هم مرا به دنياي خود مي

 

 بري....

 

 تو باز هم مثل هميشه به اوج مي بريَ...به ناكجا....

 

 لبخند كه مي زني پرنده ي دلم بال بال مي زند... با اين دل پر بريده

 

 چه كنم؟...

 

مي خواهم از آنجايي بگويم كه نگاهم در نگاهت حل شد....من عاشق تر شدم و عاشقانه اي

 

 آبستن...در نا كجاي ذهنم تو اردو زدي....دلم كه ديگر ملك خصوصي توست....و من نوشتم

 

 از بودن تو ...تویی كه ...

 

از تو براي تو و براي دلتنگي هاي هميشگيم مي نويسم... مي خواني و

 

 مي گويي سلام بانوي من....و من سلامت را هرباره با سبدي از گلهاي

 

 سرخ- به رنگ بوسه- پاسخ مي دهم.

 

و تو ...تو  كه حجم بودنت به اندازه ي تمام هستي من است....

 

بگذاريد همه بدانند ....بگذاريد بدانند.......مي خواهم فرياد كنم ....

 

باشد اين بار هم نه....اما مي گويم كه من تو را  بهترين میدانم  تو را...مي

خواهم ...براي ابد...

|+|

منو دریاب

تنها تو را دارم......

 

تنها تو را دارم و اين تمام سهم من از اين منزل ممكن است 

مي گويند وقتي مصيبت ماه از حد تاريكترين شب بي باور بگذرد ديگر

 هيچ ستاره اي بر مزار 

 سپيده دم گريه نخواهد كرد  

 دروغ مي گويند من صداي پاي تو را ميشناسم عطر آلوده به آواز

روز را ميشناسم 

پس پندار پرده پوش هنوز ميشناسم بگذار مصيبت ماه از حد هر

ظلمتي كه ميخواهد بگذرد 

تا تو تمام سهم من از اين منزل ممكني كوه و جاده و دريا چيست دريا

و دشنام كلمه كدام

  است

 دوستت دارم همچون باران تشنه به ني به بوي خاك و به عيش دي 

خوشا به عين و خوشا به شين و خوشا به قاف 

عشق   

                            دوستت دارم فقط همين ...

|+|

!!!!!!!!!!!!!!

گفتند : ستاره را نمی‌توان چيد

 و آنانکه باور کردند 

برای چيدن ستاره

حتی

دستی دراز نکردند.

اما باور کن

که من به سوی زيباترين و دورترين ستاره

دست درازکردم

و هرچند دستانم تهی ماند

اما چشمانم لبريز ستاره شد!

ستاره‌های درونت را

در شب چشمانت رها ساز

و باور کن

عشق را هدفی نيست

آنچنان که به دست آيد

در آغوش جای گيرد

و يا در آيينه چشمانت به تصوير نشيند

باور کن که

عشق

خود همه چيز است........

 

|+|

در دلم مرد(به درک)

 

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم .
گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .
گفتم مگه می تونی ؟

گفت : آره سخت نیست ، آسونه.
گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.

یه خنجر برداشت .
گفتم این چیه ؟

گفت : سیسسسسس.
ساکت شدم .

گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی .
خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت .

دوست دارم دیوونه.

 
اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم .
اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوست دارم دیوونه .

|+|

از غم عشق چه می باید کرد؟

 

به نام او که فراموش کنندگانش همیشه تنهایند

 

از غم عشق چه می باید کرد

 

می توان گریه جان سوزی کرد

 

می توان قصه نوشت شعر سرود

 

می توان از غم عشق لب پر تبسم داشت

 

به دمی به دیداری می توان راضی شد

 

به تمنای نگاهی می توان تشنه جانبازی شد

 

از غم عشق چه می باید کرد

 

در پیچ و خم گیسوی یار

 

می توان راه گشود دورا دور

 

می توان مست شد از عطر و غرور

 

می توان دل خوش کرد به کلامی که شنید

 

از دو خط نامه سرد می توان داغ شد و شعله کشید

 

از جهنم گذری کرد و گذشت به گذر گاه رسید

 

به گذر گاه تباهی به جنون

 

وز عطش فریاد زد

 

می توان نیست شد و هیچ ندید

 

لحظه غربت خود را حس کرد

 

و در آن مرز غریبانه چه شیرین جان داد

 

از غم عشق چه می باید کرد

 

من نمی دانم هیچ تو بگو

 

تشنه ام تشنه ترین تشنه ها

 

از غمی می سوزم

 

تو بگو

 

از غم عشق چه می باید کردن؟

|+|

 

ای کاش می توانستم نشان دهم،         I wish l could make you.

که تا کجا دوستت دارم.       Understand how l love you

همیشه در جستجو هستم،        l am always seeking but

اما نمیتوانم راهی بیابم...          cannot find a way….

به آن آنی در تو عاشقم،             l love in you a something

که تنها خود کاشف آنم        that only have descovered

آنی فراتر از تویی که دنیا می شنا سد،          the you_ which is beyond the

و تحسین می کند.         you of the world that is

آنی که تنها وتنها از آن من است.          admired and known by others

آنی که هرگز رنگ نمی بازد،         a you which is eapecially mine

وآنی که هرگز نمی توانم عشق از او بر گیرم.         Which cannot ever

|+|

تنها ترین تنها

نمی دانم کجا رفتی؟

نمی دانم کدامین خواب رنگارنگ

تو را تا مرز جادویی رویا برد؟

کدامین شعر تو را در خود

به شکل بیت رنگینی نهان می کرد

کجا رفتی؟

تو ابری بر درخت خشک من دیگر نمی باری

من اکنون چون درختی خشک و بی بارم

و باور کن گل خشکیده ای در سینه ی بادم

تو را جان تمام آرزوهایت

بیا برگرد

دلی را با صدایی روشنی بخش

اگر دیگر نمی آیی

اگر بر تک درخت خشک من دیگر نمی باری

مرا با غصه ای غمگین

و پایانی بدون مقصد و شادی

رهایم کن

|+|